En dan wacht weer ons Kouwe Kikkerlandje…

Na een heerlijk nachtje slapen, hoe kan het ook anders met zulke dagen, voor de laatste keer op naar het ontbijt. Even een roffeltje op de deuren en dan op naar boven…

Ons Italiaantje liep al weer te rennen en was diep geroerd door onze zorgzaamheid richting Ferdinand. Zijn hoofd was nog maar nauwelijks hersteld van de enorme klap veroorzaakt door een verlaagd plafond in ons huis in Canada en om hem nu weer tegen een laag hangend televisietoestel te laten knallen leek ook wat lomp zo op de vroege morgen!? Het Italiaantje moest er wel om lachen en stond onder een waterval van woorden te huppelen en te springen, waarschijnlijk om aan te geven dat hij geen problemen had… (waarschijnlijk omdat het mannetje niet eens tot Ferdinand’s middel kwam, maar blijkbaar dacht dat dat verder nog niemand was opgevallen!?)

We raken inmiddels aan het Italiaanse ontbijt gewend: de croissantjes worden warm aangevoerd en als je het brood wat voor-sopt smaakt het best lekker. Het soppen is eigenlijk wel beter want zo hier en daar sneuvelt er wel eens een kies of zo… Misschien moeten we de volgende reis trouwens maar wat ouderwetse theedoeken meenemen zodat we Pieter wat kunnen ondersteunen; tot nu toe is er bij elke reis wel iets met zijn gebit en nu dus een doormidden gebeten kies.

Ferdinand zag meteen het multifunctionele karakter van deze theedoek en stelde voor hem met name ook ‘s nachts om te binden, in een poging Pieter te behoeden voor het zogenaamde ‘Pickwick’-syndroom… een wat ingewikkelde manier om te zeggen dat Pieter er de afgelopen nachten wel heel heerlijk op los had liggen snurken…

Na het ontbijt voor de laatste keer naar buiten, om met een bakkie, naast de fontein rustig wakker te worden. De groep die via Eindhoven zou reizen zou om 9 uur worden opgehaald terwijl de Rotterdam groep lekker in het hotel zou blijven; zonnetje, zwembad, bbq-tje… een zware laatste dag!

Jammer genoeg zouden Pieter, Frank en Ferdinand ook vertrekken en dus moesten we afscheid nemen… De bussen waren op tijd en zo ging de grootste groep richting vliegveld, weemoedig uitgezwaaid door de eenzame achterblijvers… Blijkbaar was ik er niet beter op gaan lopen, want behulpzaam en zorgzaam als onze Frans de Buschauffeur altijd is overhandigde hij mij een prachtige rollator!?

Ondertussen belde de WOS nog een keertje om te vragen hoe het geweest was en met een droevige stem vertelden we hem dat we helaas nog een dag zouden moeten zien door te komen omdat wij pas ‘s avonds mochten vliegen… en ja hoor: we wilden best nog even gexefnterviewd worden… Snel werd de plaats naast de fontein weer ingenomen om het Westland op de hoogte te brengen van alles wat we de afgelopen dagen hadden beleefd.

Anke maakte maar weer eens een fotootje, tot groot vermaak van ons rode vriendje, dat onmiddellijk aan kwam rennen en ook op de foto wilde… Blijkbaar was alles vergeten en vergeven want hij sloeg liefhebbend een arm om mij heen en gooide er maar weer eens een stortvloed van woorden tegenaan… Ditmaal was zijn, een beetje Engels sprekende baas erbij, die het meteen vertaalde: ik was ‘bellisima’ (de kouwe koffie had blijkbaar geholpen!?) en hij wilde met me trouwen… inderdaad een heel geruststellende gedachte!?

Om 12 uur kwam Frans ons halen en vertrokken we richting het andere hotel. Daar zat iedereen onder de parasol of dreef in het zwembad, want inmiddels stond het kwik op 35*C. In de tuin werd de barbecue aangemaakt en heerlijk zittend onder de bomen werd genoten van onze laatste dag in Rome.

Maar helaas moesten ook wij richting vliegveld en daar aangekomen werd het tijd om afscheid te nemen van Frans die nog eenmaal, op zijn geheel eigen wijze het woord tot ons richtte… ‘dames en heren wees voorzichtig bij het uitstappen en vergeet vooral ook uw eigendommen niet; tassen, souvenirs, uw vrouw, je vriendin… ik heb inmiddels genoeg van die rotzooi… 

Inderdaad prettig gestoord en vooral ook een geweldige reisleider: BEDANKT!

Inchecken viel uiteraard niet mee: veel te veel mensen met veel te veel dezelfde namen en ja, dat gaat fout daar kun je op wachten… Gelukkig hadden we tijd zat en na een Italiaanse veiligheidscontrole die beslist apart te noemen valt konden we richting Gate B21. Niet dat daar een Transavia vliegtuig te bekennen was, maar ja, misschien moesten we met de bus!?

Eh.. nee: we hadden een Gate wijziging… in plaats van op B21 had de piloot het vliegtuig blijkbaar op B12 geparkeerd… maar een kniesoor die daar op let, het lijkt ook zo op elkaar!?

Inmiddels kregen we bericht dat de jongens veilig thuis waren; op het inchecken na was alles vlekkeloos verlopen… Ook zij hadden problemen met alle dubbele namen gehad en uiteindelijk was Ferdinand de laatste die moest worden ingecheckt. Ineens dapper, nu die hele groep was verdwenen ging de balie-dame moeilijk doen over de 2 stuks handbagage van Ferdinand… Over op zijn beste Italiaans dus maar en uiteindelijk mocht hij doorlopen, om even verder Pieter tegen het lijf te lopen die zijn hele handbagage, inclusief fluit en lessenaar uit moest pakken. Ook Ferdinand moest er aan geloven, en met name de lessenaar was toch wel een heeel gevaarlijk, spannend en onbekend object… Het werd zelfs meegenomen naar een speciaal apparaat om volledig te worden gescand.

Uiteindelijk besloot men het er maar op te wagen, maar ja; hoe krijg je alles weer in je tas!? Gelukkig hadden ze een ‘ruime’ tafel ter beschikking en schoot het inpakken lekker op… maar goed dat we zo vaak op reis gaan… we worden er handig in!?

Onze vlucht verliep gelukkig ook probleemloos en even voor 11 uur waren we weer op Nederlandse bodem… een heel koude bodem helaas, want inmiddels was zo’n 24* kouder. Buiten stond de bus voor de Volendammers al te wachten en we besloten het gezelschap nog maar even uit te zwaaien en daarna toch echt op weg naar huis…

Maandagmorgen, klokslag negen uur, werd bij velen een bericht bezorgd…

Goedemorgen… Ik zie wat nieuwe gezichten…

Mijn naam is Frans…

..  58 miljoen inwoners  …

.. 19 km lang …

en meteen waren we weer in Rome…                                                                                             

Maar helaas; de reis zit er op… weer eentje om niet snel te vergeten, dat is duidelijk: zoveel gezelligheid, zoveel mooie dingen, maar vooral ook het prachtig muziek mogen maken op zoveel unieke en schitterende locaties.

Deze reis was meteen ook het laatste grote evenement dat wij, als Hi-Five in deze samenstelling, mochten beleven. Zoals u inmiddels al zult hebben begrepen vertrekt Ferdinand met zijn gezin naar Oeganda om daar leiding te gaan geven aan een weeshuis. Wij zullen hem ONTZETTEND gaan missen; als je 11 jaar lang zoveel LIEF en leed met elkaar hebt mogen delen dan valt afscheid nemen zwaar… iets waar we ons gedurende deze gehele reis toch allemaal heel sterk van bewust waren. 

Wij wensen Ferdinand, Joyce en de kinderen ALLE Gezondheid en Geluk van de wereld toe, het gaat jullie goed daar in het verre Afrika!                                                                                   Ondertussen gaan wij ons dan maar opmaken voor een volgende concertreis…                                  

.. naar Oeganda of zo  … 

Het was leuk om te zien dat ook nu weer ontzettend veel mensen onze belevenissen hebben gevolgd. We hopen dat u op deze manier een beetje met ons heeft kunnen meegenieten en zien u graag terug op onze web-site of een van onze concerten…                                                                                             

Voor nu: CIAO!

                                                                Hi-5, Rome 2009 

                                                   Santa Maria Maggiore…          

.. je kunt een lelijkere plek vinden om onze laatste Mis op te luisteren!

Zoals gezegd: aan overtuigingskracht ontbreekt het sommige Volendammers niet, en dus stonden al ver voor het ontbijt twee prachtige bussen op ons te wachten en zelfs de chauffeurs waren aanwezig. Op naar het ontbijt dus en daarna naar Tivoli voor een ontspannen ochtendje genieten van zon, kraampjes en natuur.

Inmiddels heb ik blijkbaar vrede gesloten met het kleine obertje en krijg nu iedere morgen warme koffie, nog steeds met een stortvloed van Italiaans geratel overigens, maar nu lacht hij er lief bij en klinkt het een stuk vriendelijker…                                                                                                         

Buiten zat iedereen nog even heerlijk te genieten van het zonnetje en toen ook de andere bus arriveerde konden we vertrekken. Ditmaal zouden we in het hotel terugkomen voor een gezamenlijke lunch, om pas daarna weer richting Rome te rijden en dus leek het voor xe9xe9n keer verstandiger om ‘thuis’ te blijven.                                                            Al het ‘schuddend en bonkend gezit’ in bussen gaf zo hier en daar toch wat problemen en om ook te kunnen genieten van onze laatste Mis werd de morgen in het zonnetje, onder de parasol, naast de fontein doorgebracht. De rest van het gezelschap zou de nodige ‘inside-information’ verzorgen, aangevuld met foto’s van altijd op de loer liggende Ferdinand, die inmiddels is omgedoopt tot Ferd van Tellingen…        

Om toch ook aan de nodige loopmeters te komen werden ondertussen de foto’s aan het reisverslag toegevoegd. Bij de laptop was namelijk (letterlijk) het licht uitgegaan, wat het toch wat lastig maakte het web-log bij te houden…maar niet getreurd: er stond een computer in de hal en die mochten we gebruiken. Nu zijn ook de computers hier Italiaans en hebben zich volledig aan het werktempo aangepast: de oplaadtijd van een foto was precies xe9xe9n drankje (of een toiletbezoek, afhankelijk van het aantal foto’s dat je inmiddels had geplaatst!?)

Nog even telefonisch contact met de heren over de stand van zaken daar en zoals volledig verwacht hadden ze maar weer eens een terrasje gepakt en zaten net aan de koffie met gebak. Lief als altijd werd beloofd een stuk in te pakken en mee te nemen… hopelijk doet de airco het dus, want de vorige dagen had de chauffeur niet in de gaten dat die het meestal alleen doet als je hem aanzet!? 

Blijkbaar lijkt de verwarmingsknop sprekend op zijn schoonzus aircoknop, want in plaats van de hier in Italixeb veel populairdere ‘kouwe kant’ had de ‘schat’ bij elk verzoek om meer airco (per abuis!?) de verwarming hoger gedraaid…                                                                         

Ferdinand had het vreselijk druk met van alles en nog wat en hield tussen door praktijk aan huis voor hulpbehoevende ledematen die door al het geschud weer wat teruggekneed moesten worden…                                                      

Voor het eerst bemerkten we enig voordeel van de XXXL-size van zijn poezelige knuistjes: hele oppervlakten werden gelijktijdig onder handen genomen, zodat de wachttijd tot een minimum werd beperkt… (en nee dat had ditmaal geen andere redenen!?)

Lunch was een interessante ervaring… We hadden ons nog niet gerealiseerd dat de Italiaanse keuken heel effectief en doeltreffend is, maar dat bleek vandaag toch echt het geval. Na de gebruikelijk pasta-variant volgt iets van vis of vlees aangevuld met sla en, dat moet gezegd: HEERLIJKE tomaatjes, (maar ja wat wil je: gerijpt in zo’n zon is alles lekker!) en daarbij een heuse aardappelcreatie. Vandaag waren dat frietjes, want, zo moet de kok gedacht hebben: een week zonder friet dat wordt’em niet.                               

Maar ja… wat doe je als je nog niet zoveel knapperig gebakken frietjes hebt en je wilt je Hollandse gasten toch niet zonder laten verdwijnen?   

Kijk, dan komt de efficixebntie van de Italiaans keuken pas goed tot zijn recht: dan serveer je namelijk een soort Iglo-burger en patat mxe8t mayo, zodat de eerste aanblik al voor Hollandse vrolijkheid zorgt en wacht rustig af… (tot het moment dat de snellen onder ons een frietje hebben geprobeerd en constateren dat dit frietje net zijn voorbakbeurt heeft gehad!?)                                                                                                                                          

De echte friet-o-holic probeert er nog 1 of zelfs 2, maar de rest gaat onaangeraakt naar de keuken en kan morgen, na de noodzakelijke afbakbeurt, knapperig en bruin worden geserveerd aan nieuwe, hongerige gasten. Die iglo-burger is overigens essentieel: de frietjes mogen natuurlijk niet vies worden van de saus die over het vlees zou zijn gegaan… Kortom een wel-doordachte lunch waarbij je ook niet het risico loopt dat mensen te vol zitten, want zingen of spelen op een volle maag is niet fijn!? Op naar het concert dus maar…

Voor de verandering waren we ditmaal ver voor aanvang aanwezig en na wat lief lachen kregen we een kapelletje tot onze beschikking waar we onze spullen konden zetten en later ook konden omkleden. Eerst maar weer even naar een terrasje, want er zijn van die rituelen die je in ere moet houden, hoe moeilijk dat soms ook is…   

Er schoven nog even 2 Volendamse dames aan, die ook wel een koel drankje konden gebruiken, terwijl ondertussen alle aangeschafte souvenirs op tafel kwamen; sjaals, kaarten, shirts… maar vooral: een tas!

Dan terug naar de Maria Maggiore, een wederom prachtige Kathedraal, voor de afsluitende Mis van deze reis.   

Ook nu was men weer heel enthousiast en ditmaal werd er zelfs bij het verlaten van het altaar uitbundig naar ons gezwaaid… en Volendams teruggezwaaid natuurlijk!                                                            

Het afsluitende Te Lodiamo was een waardig slot van 3 dagen prachtig muziek maken, iets waar de aanwezigen het heel erg mee eens waren gezien het applaus dat we mochten ontvangen.

We werden uitgenodigd om op de trappen voor de kerk te komen zodat men een foto kon maken voor het kerkelijk archief en een heel leger aan fotograven stond klaar om ons op de gevoelige plaat vast te leggen.

En een gevoelige plaat werd het, want het is een mooi gezicht hoor; zo’n grote groep Volendammers in vol ornaat op de trappen van zo’n indrukwekkende Kathedraal! Terug naar het hotel en omkleden voor een afscheidsdiner bij Tony, het is bijna niet te geloven maar de reis zit er al weer bijna op.

Ferdinand had toestemming gevraagd aan Piet om tijdens het eten zijn vertrek naar Oeganda te mogen aankondigen en wat te vertellen over het project dat hij daar gaat leiden. Iedereen luisterde aandachtig en vroeg zich toch bezorgd af hoe dat allemaal gaat verlopen, en ook meteen wat dat voor Hi-Five zou gaan betekenen… Hi-Four klonk niet echt lekker, zo vonden ze!? Stof tot praten was er dus genoeg, maar natuurlijk moest er ook weer gezongen worden.

De 12 rovers kwamen binnen en als je het nu over indrukwekkend hebt: de manier waarop voorzitter Piet zijn mannen en vrouwen van het koor ome Jaap (de roverhoofdman) laat begeleiden, is er een waar zoveel liefde voor de muziek vanaf straalt dat het iedereen stil maakt… een bijzondere man met ongekende kwaliteiten, dat is hij!   

Daarna terug naar het hotel voor een afzakkertje naast de fontein… ditmaal werden we op water gezet want de bar zat op slot… Jaja, ze blijven efficixebnt onze Italianen! Wij gehaaide Hollanders zouden denken: bar open en geld verdienen, hoe meer hoe beter, maar nee: de Italiaan denkt verder…

Als de bar open is komen er namelijk waarschijnlijk ook mensen die wat willen drinken en stel nou dat dat bevalt en er komen er nog meer, die ook gezellig wat willen drinken, waardoor het nog gezelliger wordt en men gaat zingen… waardoor ze weer dorst krijgen en waarschijnlijk nog wat willen drinken…   …   ….    … en ja… hoe kom je dan op Zondag aan nieuwe drank om de bar te vullen!?

Piet besloot nog maar eens op zijn beste Italiaans duidelijk te maken dat we genoeg hadden aan een paar flessen wijn en een paar treetjes bier en dat we zelf wel voor de bediening zouden zorgen, maar het mocht niet baten: de bar was en bleef dicht…                                                                                            Over op water dan maar, want dat was er namelijk wel… in overvloed zelfs, want er lagen liters in de koelkast en de fontein sproeide er nog steeds lustig op los.

Net toen iedereen zijn plaatsje had gevonden en een eerste slok wilde nemen kreeg de receptionist blijkbaar toch spijt van de dichte bar en zette ‘ter verhoging van de feestvreugd’ de tuinsproeiers maar aan…

             We hadden het kunnen weten…                                                                           ..Astrix en Obelix zeiden het al…

‘ The Morning After ‘

Goedemorgen… die ook vandaag trouwens weer een stuk vroeger begon dan sommige ledematen in de gaten hadden!? Maar goed; we worstelen ons er dapper door heen, dragen ook tijdens het ontbijt gewoon de zonnebril en wachten geduldig op het moment dat alles weer is ontwaakt… (tegen die tijd staan we meestal ook weer buiten en schijnt er iets heerlijks wat je in Nederland niet zo vaak mag aanschouwen: de ZON, wat het weer noodzakelijk maakt om de bril op te zetten, etc. etc… kortom: het leven blijft zwaar!?)

Ditmaal was het ontbijt ‘op chique’  want de mis begon om half 11, en met de normale reistijd van 2 uur zou er waarschijnlijk geen tijd overblijven voor grote omkleedpartijen. Het zag er dan ook heel Volendams uit, hoewel de ‘hul’ nog niet op het hoofd stond, want dat is een nogal kwetsbaar onderdeel van het Volendams kostuum. Mijn kamergenote wijdt mij iedere morgen in, in de geheimen van, en zo blijkt het dat deze mooi gesteven witte hul slap wordt in de warmte.. en ja, dat is natuurlijk het LAATSTE wat je wilt: op het Sint Pietersplein voor de Paus met een slappe hul!? 

Na het ontbijt lekker naar buiten en wachten op de bussen… even voorspelbaar als de Romeinse files…

En dus stonden we er 3 kwartier later nog, en werd besloten dat de blazers en organist alvast maar vooruit zouden gaan omdat die toch iets langer nodig hebben om speelklaar te zijn dan een Volendamse zanger… daar blijft geluid uitkomen als je hem niet uitzet! (dat is overigens een compliment, want het blijft leuk om ze overal en altijd te horen zingen!) Dat kwam overigens goed uit want we moesten even bellen met onze vader (wat hier in Rome nog vreemder klinkt!?) want die was jarig…                          Een Volendams/Westlands ‘Lang zal hij leven’  werd gebruikt om in te zingen en dat bleek achteraf maar goed ook…

Ditmaal ging alles redelijk vlug en met anderhalf uur waren we dan ook in de ‘ Paulus buiten de muren’. Ontzettend gastvrije mensen ditmaal, niet vergelijkbaar met de stugge afstandelijkheid die er gisteren voor ons optreden was… misschien heeft de Paus even gebeld om te zeggen dat het best leuk was om zo’n stelletje Hollanders in je Mis te hebben… Jammer dat die gastvrij ook meteen zwaar op de proef werd gesteld, want de overige 2 bussen bleven weg, ook toen de Mis allang had moeten beginnen…

Een wegafzetting en de Italiaanse manier om dat te doen bleek heeeeel effectief in het vormen van files… misschien had de Paus het toch minder naar zijn zin gehad dan wij dachten en wilde toch geen grote groepen meer zien!?

Peter gooide er maar weer eens een woordje Italiaans tegenaan en was deze Pastoor heeeeel welwillend, kwam naar de microfoon en legde uit dat de Mis iets later zou beginnen omdat de groep die er nu stond maar een derde van het gezelschap was dat men kon verwachten. Een ontzettend charmante man met een prachtige stem met als enige fout het kiezen van dit ‘ beroep’  aldus de Hollandse dames: een groot gemis voor ons vrouwen…

Uiteindelijk moesten we helaas toch beginnen en dus ging iedereen er eens extra voor staan, de Volendamse volumeknop werd nog eens een beetje opengedraaid, alles wat nog niet bij stem was en een octaafje lager klonk dan normaal werd uitgenodigd om de baspartij voor zijn rekening te nemen (op de een of andere manier zaten alle bassen namelijk in de andere bussen!?) en we waren er klaar voor…

Het slot Hallelujah klonk in ieder geval schitterend (en opgelucht omdat de overige koorleden binnen kwamen stormen..) en we konden na een klein ‘opsteloponthoud’ eindelijk echt beginnen aan de Mis.

En die werd SCHITTEREND… De kerk op zich is al MOOI, maar speelt ook fantastisch. Ditmaal was ook de opstelling goed en konden we elkaar goed zien en horen, wat er dan ook voor zorgde dat de toehoorders alleen maar genoten. Anke vertrouwde ons toe dat ze zelfs met kippevel en tranen had gezeten, net als heel veel mensen met haar. Ook nu waren er weer Nederlanders die naar ons toekwamen om te vertellen hoe ze hadden genoten en zo enthousiast waren dat ze er morgen weer bij zijn… zoiets moet je gewoon nog een keer horen, zo zeiden ze.

Bij het inpakken van de spullen kwam onze pastoor nog even langs en besloot zijn stortvloed van Italiaans met een duidelijk Engels: PLEASE STAY!!

Daarna omkleden om kennis te gaan maken met het ‘oude Rome’, het Colloseum, het Forum en alles wat er daar op elke hoek van de straat te vinden is. Het was weer ontzettend warm en dus moest er regelmatig worden bijgetankt op een terrasje… het blijft maar afzien en afzien… Af en toe een fotootje, Anke heeft het er maar druk mee… en ondertussen gewoon genieten van alles waar een mens maar van genieten kan.

Om 6 uur was het verzamelen voor het diner en dat werd weer ouderwets gezellig met een hoop gezang.. Arm restaurant; je zult als specialiteit ‘zingende bediening’ hebben en dan een groep Volendammers op bezoek krijgen… je hoorde de Volendamse teksten zelfs boven de dapper zingende, met microfoons uitgerustte, obertjes uit!? Daarna nog een ‘Rome by Night tour’ langs alle met heel veel licht versierde bezienswaardigheden van de stad en dan toch naar het hotel… het was weer een lange, heerlijke dag geweest!

Nog even een koud drankje bij de fontein en dan het mandje maar weer in… Morgen wordt een ‘rustige’ dag, vooral ook omdat de bussen het denk ik dit keer wel uit hun hoofd zullen laten om weer veel te laat te verschijnen…

Zingende Volendammers zijn heel overtuigend…

.. net als ‘ licht’-verminderd-vrolijke Volendammers trouwens…

Hemelvaartsdag in de Sint Pieter

Ietwat irritant maar wel uitermate effectief: gewoon xe9xe9n dag kouwe  koffie serveren en iedereen zit de volgende morgen gegarandeerd op tijd aan het ontbijtx85 misschien niet zo heel vrolijk, maar dat versta je toch niet!? 

Daarna lekker naar buiten voor het beloofde interview met Ton Kolmeijer van de WOS; je kunt niet zeggen dat ons bezoek onopgemerkt is gebleven!? Tactisch opgesteld naast vrolijk  kletterende fontein die het hele Westland waarschijnlijk binnen de kortste keren naar de toilet heeft gejaagd, vertelde Henk heel enthousiast over de 23*C,    de strak blauwe lucht en de enorme gezelligheidx85 en dat om 9 uur x92s morgens!

Daarna in de bus voor een bezoek aan het buitenhof van de Paus. 

Prachtig gelegen aan een meer, bovenop een HEEL steile heuvel zochten we maar weer eens een terrasje op, maar niet nadat ik ook een hoed kreeg aangesmeerd. Mevrouw Blankendaal had me gisteren vermanend toegesproken en voegde er zeer dreigend aan toe dat als wij hem niet kochten, zij het zou doen!? En dus werd haar het resultaat getoond, dat werd begroet met een zeer hartgrondig: je kan weer x91veur de kraem oemx92…

Niet helemaal zeker of dat positief was, of zelfs of we het goed hadden verstaan, vroegen Anke en ik heel voorzichtig of ze het kon herhalen, maar ook dat maakte het er niet duidelijker opx85 Een poging of negen verder dachten we dat we het in ieder geval verstaan hadden, maar ja: wat zou het betekenen!?

Nou we zijn eruit: we mogen weer langs de voorkant van de kraam lopen in plaats van een beetje onopvallend tussen de kraampjes x91deur  te scharrelen!?x92 Laten we zeggen dat de hoed was goedgekeurdx85

Terug naar Rome voor een stadswandeling die begon bij de Trevi-fontein. We hadden 10 minuten voor een snelle hap en dus langs de pizzapuntenkraam en heerlijk happend aan een verse Italiaanse punt verbaasden we ons over de ENORME mensenmassa die zich voor de fontein verzamelde.

Het koor grijpt elke gelegenheid aan om te zingen, dus een klein Italiaantje dat voorzichtig op een mandolinetje zit te pingelen op het Piazza Navona beleefde de dag van zijn leven toen zox92n 100 zangers zich rondom hem verzamelden voor een gezamenlijke uitvoering van het Slavenkoor. Het plein stond even stil, en iedereen genoot van dit spontane optreden.

Tijd voor het x91echte werkx92 en dus op weg naar de kerk van de Friezen om te verkleden en dan op weg naar de Sint Pieterx85

Maar goed dat we een Italiaans sprekende dirigent hebben, want anders hadden we zonder spelen weer terug gekund!? Men had begrepen dat er een mannetje of 40 kwam, een kwintet  was helemaal niet op gerekend en ZOVEEL nummers!?!

Maar ja: je bent in de Sint Pieter en omgeven door Volendammers, die misschien nog volhardender zijn dan Westlandersx85 Ja, dan ga je natuurlijk niet naar buiten!!? Wel om in te spelen natuurlijk, want dat mocht binnen nietx85 En daar sta je dan: buiten voor de Sint Pieter, gefotografeerd wordend door allemaal toeristen die denken dat daar HEEL beroemde mensen staan, want ze stonden zomaar te spelen en werden niet eens weggestuurdx85 en geloof me: zelfs een stemtoon wordt leuk als je vanaf het bordes richting voorportaal speelt en het lijkt of je met minstens 10 mensen staat te spelen; studeren lijkt ineens niet meer nodigx85

Snel naar binnen dus en genieten van een uniek optreden! En uniek werd hetx85

Geen idee hoe je zoiets moet beschrijven, anders dan dat je erbij geweest moet zijn.

Was x91men van de Sint Pieterx92 in het begin nog heel sceptisch, na de Mis was men x91totaal omx92. We werden heel hartelijk bedankt, wat zelfs werd vertaald, en we kregen uitgebreid de tijd om voor het altaar fotox92s te maken.

We mochten zelfs rustig inpakken en bij ons vertrek bedankte men ons nog eens HEEL hartelijk voor dit optreden. In Italie is een Mis zoals deze totaal onbekend en men was enorm onder de indruk, dat was duidelijk. Met een heerlijk klinkend x91Caio!x92 nog in de oren, zweefden we naar buiten.

Ook daar werden we nog van alle kanten aangesproken en wilden men zelfs met ons op de fotox85 en dus lachten we breeduit (noux85 wat kostte dat een moeite!?) en gingen met een trotse opa en zijn kleindochter op de foto.

Pieter kreeg bezoek van een dame en heer uit die zich afvroegen of we uit Volendam ofzo kwamen? x93Het koor wel, maar wij komen uit het Westlandx94x85 was het antwoord in de veronderstelling dat een nietszeggend x93Ohx94 zou volgenx85 maar neex85

Ga weg!!x85 was het niet verwachtte antwoord: Wij komen zelf uit Kwintsheul maar wonen tegenwoordig in Bleiswijkx85 en weer was het wereldje klein.

Met de normale ZEER moeizame terugweg langs de overvolle wegen, die er in ieder geval maar weer eens voor zorgde dat we inmiddels heel goed begrijpen WAAROM er vele wegen naar Rome leiden kwamen we terug in het hotel.

Iedereen zit nog steeds na te genieten en een beschrijving van deze dag is misschien makkelijker te maken als we er eerst een nachtje over slapenx85 nu zijn we alleen maar gelukkig en tevreden: het leven van een Hi-Fiver is zo beroerd nog niet!

Terwijl we maar weer eens het terras op doken met een drankje kwam Jaap de cameraman afscheid nemen. Hun taak zit erop en ze vliegen morgen weer terug naar Nederland.Hij verontschuldigde zich nog eens voor het raken van onze lessenaars, wat gelukkig steeds net goed uitkwam.

Ik complimenteerde hem nog even met zijn opmerkelijke muzikale gave: zelden heb ik iemand gezien die zo exact weet wanneer hij in de weg moet gaan staanx85 lastige overgangen, ritenutox92s, tempoversnellingen: feilloos wist hij ze te vinden, hij miste er geen xe9xe9n!?

Gelukkig kon hij er wel om lachen en leek zelfs blij met deze onverwachte erkenning van zijn muzikale kwaliteitenx85

Morgen om 10.30 staat de volgende Mis op het programx85

Het ontbijt staat klokslag 7 uur op ons te wachten en laat komen is, zoals u inmiddels al weet geen optie!

Gauw een verslag dus en dan vlug naar bed… We zullen zeker lekker slapen!

Even proeven van de akoestiek enzo…

Na een heeeel kort nachtje, we raken er bijna aan gewend!?, ging om half zes de telefoon: wekservicex85 altijd fijn?! Maar goed; even douchen en dan op naar het ontbijt.

Nou dat was voor in ieder geval voor een klein bedienend Italiaantje een waar dramax85 Al die Hollanders die precies deden wat ze wilden, en dat was duidelijk iets HEEL anders dan wat hij in gedachte had. Een ware stortvloed van Italiaanse vermaningen werden over onze onschuldige hoofden gestort, maar hij pestte ons pas echt met een kan kouwe koffiex85 wakker worden zou vandaag wel eens lastig kunnen worden!?

Gauw naar buiten dus maar..

Heerlijk wakker worden in een stralend zonnetje en dat om 7 uur x92s morgens, wat wil een mens nog meer.                                                                                                                                                         

Op weg naar Rome voor een audixebntie bij de paus op het Sint Pietersplein. Het koor zou zelfs 45 seconden mogen zingen en we waren vastbesloten dat op film en/ of foto vast te leggen.

De tocht verliep soepel en gaf ons volop de gelegenheid om te genieten van Rome in de vroege ochtendmist, 2 uurtjes tot het centrum: niet slecht in de ochtendspits.

Achter ons reed de bus met Peter, de dirigent van het VOK, en Frank bedacht dat het gezien zijn wat moeilijke blik tijd werd om hem gerust te stellen door aan te geven dat wij precies wisten waar we heen moestenx85 Peter zwaaide x91vriendelijkx92 dankend naar ons, wat ons deed vermoeden dat hij wellicht de volledige tekst toch niet goed kon lezen!?                                                                                                

De aankomst op het plein was overweldigend; groot krijgt een nieuwe betekenis, zelfs als je nog ver van de basiliek verwijderd bent. Na de nodige beveiligingspoortjes en mensen zaten we dan toch op het plein: een stoeltje in de volle zon, onze plek voor zeker 2 uur. Arme zangersx85 in compleet Volendammer kostuum en dan maar wachtenx85                                                                                        

Maar indrukwekkend was het; de Paus was zo vriendelijk om even langs ons te rijden, want wij mochten ditmaal niet met het koor mee. De goede kant hiervan was dat wij wat eerder af konden zwaaien en dat deden we ditmaal ook.                                                                            

Het eerste beste terrasje was dan ook voor ons en daar hielden we het lang uitx85

Inmiddels was ook het koor uitgezongen en konden we, via een omweg op weg naar het Vaticaans museum om te genieten van alle schatten van het Vaticaan, en geloof me: dat zijn er niet weinig! Beelden, schilderijen, prachtige uitzichten, de Sixtijnse kapel en tenslotte de Sint Pieterx85 Maar eerst de aanschaf van een kwintetpet, want met het klimmen der jaren wordt de dakbedekking zo hier en daar wat dunner en de hoofdhuid kwetsbaar en met ZOVEEL zon is een hoed misschien wel zo verstandigx85                                                                                                                                                                

Na een uitgebreide rondleiding gingen we op weg naar de kerk zelf en al bij de ingang sta je stil in complete verwondering over de enorme grootte en schoonheid van deze immens grote basiliek, om meteen te beseffen hoe bijzonder het is dat wij daar morgen mogen spelenx85 een licht zenuwtrillinkje was zo hier en daar toch wel waarneembaar..

We mochten alvast een beetje voorproeven, want om 5 uur begon de dagelijkse mis en toen werd het gevoel nog veel sterker: zoveel mensen, zox92n indrukwekkende omgeving, denk er een koor, organist en kwintet bij en het wordt een Hemelvaartsdag die we ons lang zullen heugen!

De terugtocht duurde zoals gewoonlijk weer zox92n 2 uur, maar met de nodige anekdotes en de daarbij behorende lachsalvox92s was ook deze tocht weer gewoon gezellig!

Na het diner besloten we even te spelen, en dus werden de instrumenten gehaald en gingen we op weg naar de eetzaal, de enige zaal waar we na veel bidden en smeken even mochten spelenx85

Bij de bar stonden, breeduit lachend, twee wel HEEL bekende gezichten!? Tot Frankx92s GROTE vreugde waren zijn ouders alsnog richting Rome gekomen: je bent FAN of je bent het niet! Met de belofte om KORT te repeteren vertrokken zij naar het terras en wij naar de eetzaal, gewoon om even te kijken of alles het nog deed en hoe het klonk, maar volgens de Italiaanse dame die dacht even rustig haar prakkie te kunnen verorberen klonk het x93Belissimox94x85 gelukkig maar, want ze zaten stevig aan de spaghetti!?

Het was warm en we ontdekten dat alles het deed, dus heel snel naar buitenx85                                                                                                                                              

En hier zitten we dan weer: ditmaal gezellig kletsend met onze twee trouwste fans, ze slapen in de kelder, moeten de heuvel af in het donker en wat erger is, diezelfde heuvel ook weer op, maar dat mag de pret niet drukken: Ze zijn er gewoon weer bij!

Het is nog heerlijk buiten en ook nu zal het nog wel even duren voordat we het mandje opzoekenx85 voorgenietend van wat de dag van morgen gaat brengen:

Hi-Five: Hemelvaartsdag in de Sint Pieterx85

Op weg naar Rome…

De reis naar Rome begon voor de van den Bossen erg vroegx85 Om kwart over drie drong er ergens ver weg het irritante geluid van een wekker door: tijd om richting zestienhoven te vertrekken. Onszelf moed insprekend met x91over een uurtje of 3 zitten wij lekker in het zonnetje op een Romeins terrasje te genieten van een koud biertje terwijl de heren nog een natte Holland dag moesten wachten leek nog niet echt te helpenx85

Maar eenmaal bij het vliegveld aangekomen, aanschuivend bij zox92n 50 Volendammers die allang wakker waren, kwamen ook wij langzaam op gang. Niet zo langzaam als de dames achter de incheck balie, maar ja.. het vliegtuig zou er toch niet sneller op vertrekken!?

Nog even een bakkie koffie, of 2.. en op weg naar het vliegtuigx85

Gelukkig kon, na de nodige kunstgrepen, iedereen mee en maakten we ons op voor zox92n 2 uurtjes vliegen richting Rome. Gezellig kletsend over alle Volendamse voorbereidingen ging de tijd snel en na een mooi uitzicht op besneeuwde bergtoppen werd het al snel duidelijk: geen wolkje meer aan de lucht, sterker nog; men verwacht de hele week temperaturen rond de 30 graden.. Jajax85 het blijft afzien!                                  

Het was ook in het Romeinse luchtruim file-vliegen, maar na een paar extra rondjes mochten we dan toch naar beneden. De koffers lieten lang op zich wachtenx85 misschien om de snuffelhonden de gelegenheid te geven die verdachte Hollanders eens extra goed te besnuiven, want de beestjes hadden er duidelijk zin in!?

In de hal werden we opgewacht door Frans van Pelikaanreizen, onze chauffeur/gids voor de komende dagen. Met het nodige duw- en trekwerk werden alle koffers in de bus geperst en gingen we op weg naar het hotel. Nou, dat gaan we wel overlevenx85 een fonteintje, prachtig bloeiende bomen en volop uitzicht over de vallei; een idyllisch onderkomen, dat was meteen duidelijk. Gauw de koffers stallen en dan heerlijk het zonnetje inx85   

En daar zit je dan: 12 uur x92s morgens, een zalig koud biertje compleet met echte Italiaanse pastax85 zoals Bart Poort zou zeggen: Welke diamantslijper heeft het op maandagmorgen!?

(hij moest het wel 3 keer herhalen voordat we het verstonden en het vervolgens ook nog eens proberen uit te leggenx85 maar hij had gelijk: wat een zaligheid!)                                                                                          

Een middagje zalig doen waar je zin in hebt, maar zonder het beloofde zwembad: dat was namelijk lek!? En proces moest uitkomst gaan bieden, maar dat kon nog wel 3 jaar durenx85 grote kans dat wij dat niet gaan meemaken!?

Ondertussen even de jongens sms-en dat ze toch vooral ook de korte broek in de koffer moesten stoppen en ze een goede reis wensenx85 zij zouden rond 5 uur vertrekken, compleet met de mensen van de TROS die ons deze reis gaan volgen.

Even na achten konden we ook rest van de groep verwelkomen en konden we aan de eerste Italiaanse prakx85 De heren lieten de spaghetti goed smaken, namen nog maar een beetje extra want ze hadden inmiddels wel trek. Nu bleek dit het voorgerecht, maar ook de rest was geen enkel probleem. Ondertussen brachten wij onze tafelgenoten op de hoogte van Ferdinandx92s Oeganda avontuur en het naderend afscheid van Hi-Fivex85 en daarmee kwamen ook meteen ‘wat’ verhalen los over ‘die goeie ouwe tijd’ …kortom het werd een gezellige boel.

                                                                                                                                                                     Inmiddels zitten we zalig aan de borrel, buiten op het terras en genieten van onze eerste zwoele Romeinse avond.

Morgen kunnen we uitslapen: de wekker staat ditmaal op 5 uur!?                                                       

Toch denk ik niet dat we er eerder door naar bed zullen gaanx85  geen idee waaromx85

De Generale Repetitie…

Zoals gezegd hadden we op zondag onze laatste repetitie voor het vertrek naar Rome.. en een zware repetitie werd hetx85

Om 3 uur zouden we beginnen met een rondleiding door onze repetitieruimte voor iedereen die dat wel eens wilde zien, met name voor onze Canadese gasten, die zich verheugden op een blik in onze keukenx85                           

En terecht, want met name in deze tijd repeteren wij in onze eigen bollenvelden: een zee van bloemen in allerlei soorten en maten, gewoonweg prachtig.

Na de bezichtiging eerst nog een lekker bakkie, maar dan moest het toch echt gaan gebeuren:

De handen uit de mouwen en keihard aan het werk, anders komen we nooit in Rome!?

Nou het begon meteen goedx85

Henk, niet helemaal tevreden met de plaats van zijn instrument besloot eerst maar te verkassen; dit was nietsx85 Op zijn Henkx92s werd het arme ding opgepakt, om meteen in 4 stukken te breken; overledenx85 niet meer te reparerenx85 Het onderdeel x91timingx92 kon nog wel wat oefening gebruiken, dat was duidelijk!

Maar goed; een telefoontje naar pa en ma, en ja hoor: daar lag er nog een in de kast, en ja die mochten we wel gebruikenx85 Geen idee of het wat was, hij was nog nooit gebruikt!?

Ondertussen werd de opstelling besproken, want je moet op alles zijn voorbereid; je weet tenslotte nooit waar je terecht komtx85 Pieter, Ferdinand en Frank besloten de verschillende mogelijkheden te onderzoeken, en na 20 minuutjes was de perfecte opstelling daar: alles was er klaar voor!                                                                     

Ook Henk had inmiddels het xe9xe9n en ander bij elkaar geschroefd en eerlijk is eerlijk het zag er in ieder geval veel belovend uit: we waren er klaar voor!

Peter en Rieta werden naar hun ereplaatsen geleid: zo vaak komt het tenslotte niet voor dat men de oceaan oversteekt om onze repetitie te kunnen bijwonenx85 Maar, daarover waren ze het helemaal eens: het overtrof hun stoutste verwachtingen!

Henk was helemaal in de gloria met zijn nieuwe verovering: het ging er verschrikkelijk heet aan toe en dus zette hij er flink de gang inx85 Maar het samenspel is na jarenlange training duidelijk een sterk punt geworden want iedereen hield hem met gemak bij.                                                                                 

Ondertussen zaten x91de kinderen vanx92 braaf met zijn allen op de bank de bekerfinale tussen Heerenveen en FC Twente te bekijkenx85  In de rust werden ook daar de muzikale talenten getest; gitaarspelen of dirigerenx85 met Wii kan alles!? Lang leve de moderne techniekx85                                                              

Al met al een HEEL gezellige en efficixebnte manier van repeteren, daar was men het duidelijk over eens. Ook Peter en Rieta waren duidelijk onder de indruk van onze aanpak en genoten met volle teugenx85 Het zou lastig worden om aan de heren thuis verslag uit te brengen, met name ook omdat ze bang waren dat na hun enthousiaste verhalen onze repetities wel eens heel populair konden worden!?                              

Nou; men is welkom hoorx85 zoals al in de krant werd geschreven:

Er wordt HEEL hard gerepeteerd en dat maakt de voorpret er inderdaad alleen maar groter opx85

Op naar Rome dus; wij zijn er helemaal klaar voor!!!

Hi-Five naar Rome

De afgelopen 2 weken stonden volledig in het teken van onze aankomende reis naar Rome, zeker toen bekend werd dat we op Hemelvaartsdag (21 mei) in de Sint Pieter zouden spelen!! Voorzichtige navraag   of het hier om x91de Enige Echtex92 ging en niet een x91broertje in een dorpje verderopx92 of  x91een kapelletje in de achtertuin van..x92 leverde al snel de bevestiging: de Enige Echte, niet in een zijkapel maar bij het kathedrale altaar!

Dat wij niet de enige waren die dat bijzonder vonden werd al snel duidelijkx85

Een kleine aankondiging naar de plaatselijke kranten leverde HEEL VEEL, heel enthousiaste reacties op van bijna alle kranten, of zoals Frankx92s moeder zei: ik kom jullie overal tegen!! En blijkbaar was zij niet de enigex85                                                                                                                                                       

Zo gaat mijn moeder voor x91de vlugge boodschap tussendoorx92 maar even een dorpje verder, nadat het wekelijkse bezoek aan de bakker en slager 3x zolang duurde dan normaal, omdat volgens haar echt iedereen de kranten had gelezen en toch echt even wilde vertellen hoe leuk men het vond, terwijl Henk werd herkend door advocaten, bankadviseurs en teeltdeskundigen, en nee dit had (gelukkig!) niets met de economische crisis te maken!? En ook : Henkx85ik kan je als je bij de Sint Pieter staat toch wel even bellen zeker, want ik heb op Hemelvaartsdag een uitzending bij de WOSx85                                             

Pieter vertelde tijdens de repetitie al lachend dat het nieuws bij zijn collegax92s voor de nodige hilariteit had gezorgd:

x93Hahahax85. Straks kom je nog in de PalingSoap!?!x94

Waarop wij voorzichtig aan Pieter vroegen of hij het reisprogramma misschien al had bestudeerd?

x85Eh.. neex85 Hoezo?

Nou misschien omdat op de laatste bladzijde van het boek staat vermeldt dat wij tijdens onze reis zullen worden gevolgd door de makers vanx85. de palingsoap!?!   

Ferdinand, op zoek naar sponsors voor het Oeganda-project, kreeg te horen dat de naam Ferdinand Weijs bekend wasx85 Zijn verbaasde x91Oja? Hoe dan?x92.. werd beantwoord met de mededeling dat de man net met interesse het artikel over x91Hi-Five naar de Sint Pieterx92 had gelezenx85 en ja, met die sponsering gaat het waarschijnlijk wel lukkenx85

Zelf mocht ik voor een longtest langs het ziekenhuis. Ik werd geroepen door een vriendelijke mevrouw, die mij complimenteerde met mijn x91constante blaasx92x85 en dus vertelde ik haar maar dat dat ook wel mocht, omdat ik een blaasinstrument bespeel.

x93Welk instrument?x94 zo vroeg de dame belangstellend.

F A G O T.. zei ik, ZEER zorgvuldig articulerend, nadat een arts ooit op mijn antwoord waarmee ik het in december zo druk had blijkbaar x91ik speel voor Godx92 had verstaan en belangstellend vroeg of er zoveel gebeden werd dan?! (En NEEx85 het was geen psychiater!?)

Maar ook deze keer was de reactie heel verrassend:

Ja zie je wel: ik wist het! Jij speelt in Hi-Five!!! Jullie gaan naar Rome volgende week.. wat leuk!! Ik heb het in het AD gelezen! Ik heb nog met jullie opgetreden in Poeldijk, met Deo Sacrumx85 

Jaja.. het muziekwereldje is klein, zo ontdekken we iedere keer opnieuw!

Maar goed: wij gaan naar Rome en dat nieuws is inmiddels wijd en zijd bekend, dat is duidelijkx85

Afgelopen maandagavond hadden we de generale repetitie in Volendam en zoals gewoonlijk werden we weer met gejuich ontvangen: altijd gezellig en de reis meer dan waard, dat is zeker.

Op de heenreis besloten we (Canadese) Arie te bellen om hem te feliciteren met zijn verjaardag, maar helaas was hij niet thuis. En dus werd het antwoordapparaat vol gezongen met een, tot onze eigen verbazing, verrassend goed klinkend, 4-stemmig x91Happy Birthdayx92 x85 misschien moeten we een carrixe8remove overwegen!?

De repetitie verliep soepeltjes en in de pauze en na afloop kwam men even poolshoogte nemen wie er waarvandaan ging vertrekken, of we er zin in hadden en in welk hotel we verblevenx85 Exe9n ding was duidelijk: iedereen had er zin in en gezellig gaat het zeker weer worden!

Op de terugweg werd nog even gecheckt of Arie inmiddels thuis was en zowaar; na enig speurwerk trok Ellen hem achter de grasmaaier vandaan, met de mededeling dat Hi5 aan de telefoon was! Blij verrast en nog onder de indruk van onze zangcapaciteiten bedankte hij ons voor het x91keer op keer verrassen van The Ambassadorsx92x85 zowel de Nederlandse, als de Engelse versie van onze Take5-concert tour boeken gaan nog steeds rond en ook de diashow gaat van man tot manx85 alleen brengt niemand ze op tijd terug, zo mopperde hij; de afspraak is een week en niet langer!! Misschien moeten we zeggen dat de verhalen ook op onze site te lezen zijn!?

Nog gezellig kletsend over x91die goeie ouwe tijdx92 en over hoe leuk het zou zijn om weer eens samen op te treden, bijvoorbeeld in Florida of zo (zoals Hollanders in Spanje overwinteren, gaan Canadezen blijkbaar naar Florida)  waren we zo weer terug in het Westland.

Zondag staat onze volgende Rome repetitie gepland, want zoals in xe9xe9n van de krantartikelen is te lezen wordt er inderdaad x91hard gestudeerdx92x85 Ditmaal overigens in aanwezigheid van Peter Harmsen (zo ongeveer de enige Ambassador die oorspronkelijk uit het westen van Holland komt) en zijn vrouw Rietax85

        Ik heb zox92n donkerbruin vermoeden dat Canada en Rome die dag veelvuldig in xe9xe9n adem genoemd zullen wordenx85 er zijn slechtere combinaties.. toch!?  … dus ook met die voorpret zal het wel goed komen!

Van tijd tot tijd pakken de leden van Blaaskwintet Hi-Five uit Honselersdijk de instrumenten in om elders in de wereld muziek te gaan maken. Sinds de concertreis naar Canada in november 2006 doen zij daarvan verslag via deze weblog. De eerstvolgende bestemming zal Rome zijn (19 tm 24 mei 2009). Bezoek ook onze website www.hi-five.nl .

Zoals we gisteravond, of eigenlijk vanochtend vroeg al hadden geconstateerd, kende de gezelligheid ook nu geen tijd en was het ditmaal echt vroeg voordat het rustig was in huize Hi5x85

.

Uit angst voor verslapen hadden we er op aangedrongen elkaar toch vooral wakker te maken als er rond kwart over 8 nog geen gestommel op de zoldertrap werd gehoord. Nu had ik daarbij een wat subtiel klopje op de deur, met een daaropvolgend x93zijn jullie wakkerx94 gefluister in gedachten, maar dat ging HEEL anders.

.

Klokslag 8 uur zat iedereen stokstijf rechtop in bed, terwijl iedereen zich krampachtig de brandvoorschriften trachtte te herinneren.. Want het keiharde gepiep leek toch wel heel verdacht veel op het brandalarm! ?!

Wat versuft en verdwaasd strompelde iedereen naar de gang om eerst maar eens polshoogte te gaan nemen, voordat we de lakens aan elkaar zouden knopen en een dappere sprong naar beneden zouden wagen….

.

In de keuken waren Henk en Anke druk bezig het vuur te doven dat een, op de elektrisch kookplaat staande, theepot had veroorzaakt. Water hielp niet, sterker nog; we vroegen ons af of het water deze week wel naar chloor had gesmaakt of dat er toch misschien andere stoffen doorheen waren gewerkt!? In ieder geval kon je er, gezien de steekvlam, niet mee blussen..

Dan maar een deken er aan gewaagd en gelukkig hielp dat wel.

Effectief bleek deze wekservice overigens wel, want om kwart voor negen zat iedereen gewassen en in pak aan het ontbijt (het leek wel kerst)

Op naar de kerk, waar we voorafgaand aan de dienst zouden spelen, om vervolgens tijdens de collecte Groot is Uw Trouw ten gehore te brengen.

De kerk speelde lekker en in het dankwoord bedankte de dominee ons voor onze bijdrage, voegde daar aan toe dat men in eerste instantie zo de nodige bedenkingen tegen een stelletje muzikanten in de pastorie had gehad, maar dat na vanochtend de pastorie volledig tot onze beschikking stond, voor zo lang als we wilden, als we dan maar wel elke zondag in de kerk kwamen spelenx85

Na afloop was er nog een gezellig samenzijn en onder het genot van een kopje koffie kwamen er weer heel wat Nederlanders even bijkletsen. Iedereen had erg genoten en vond het jammer te horen dat we over 2 uurtjes al weer zouden vertrekken. Toch ging dat echt gebeuren en we moesten nu dan ook afscheid nemen van Arie en Ellen, die speciaal voor ons naar de kerk waren gekomen. Arme Ellen hield het maar niet droog, zo jammer vond ze het dat we toch echt weer terug gingen naar Nederland. Met de belofte dat we haar zouden schrijven en fotox92s zouden sturen en kregen we toch nog een heel klein, maar ontzettend waterig lachje op haar gezichtx85

Nog een laatste statieportret en dan toch echt de resten inpakken, zodat we klaar zouden zijn voor Harry, die ons op Toronto Airport zou afgooien. Als altijd veel te vroeg arriveerde hij samen met Paul en dus konden we, ditmaal zelfs eerder dan gepland, richting het vliegveld.

Nog een laatste peukpraatje met Paul en dan op weg..

Inchecken verliep buitengewoon moeizaam;

Zo kwam er eerst een meneer op ons af die duidelijk vond dat we teveel handbagage bij ons hadden en hij leek vastbesloten dat kenbaar te gaan maken… Hoeveel handbagage heeft u? streng naar al mijn tassen kijkendx85 Exe9n, antwoordde ik vriendelijk lachend, met toch minstens 3 tassen zeer zichtbaar om mijn nek ..

Wat is dat dan?, streng wijzend naar mijn fagot.

O, dat is een muziekinstrument.. 

Waar gaat u die dan laten?

In het bagageruim boven mijn stoel..

Dus het is handbagage?

Nee, het is een fagotx85

Een wat?

Een fagot, en dat is geen handbagagex85

Ooohx85

Vervolgens kwam hij bij Henk:

Wat is dat?, ietwat angstig naar Henkx92s hoorn wijzend..

O, zegt Henk, dat is een hoorn..

Een wat?

Dax92s ook een muziekinstrument, zeg ikx85

Oooh.. dus dat is geen handbagage begrijpt de man al heel snel, doet een greep in de gele handbagagestickers en maakt dat hij weg komt.. Pieter en Anke zonder "toegelaten handbagage" stickers achterlatend, wel jammer dat zij nou net de enige met echte handbagage waren..

In de hal was het ontzettend druk en chaotisch; de kofferband had het begeven en de computer van onze baliedame was blijkbaar allergisch voor ons, want zodra hij onze namen in beeld had bevroor het arme ding en er was geen beweging meer in te krijgenx85

Geruststellend zei ik nog dat ze (de baliedame) zich er niets van aan moest trekken omdat we dit effect wel vaker op mens xe9n ding hebben, maar daar knapte ze niet echt van op!?

Ook de stickerautomaat en de boardingpass printer deden verre van normaal, maar de dame achter de balie zag er inmiddels de humor wel van in.

Wonderlijk genoeg zat iedereen bij elkaar behalve ik, mijn stoel was minstens 40 rijen naar voren, en ik vroeg haar dan ook of ik in quarantaine was geplaatst? Ze begreep er ook niets van en hoewel het vliegtuig tjokvol zat kreeg ze het toch nog voor elkaar om mij bij de rest te plaatsen.

Inmiddels leek de bagageband het weer te doen, maar er stond xe9xe9n of andere patser met een Schwarzenegger-syndroom de koffers zo op de band te gooien, dat iedereen vreesde met zeer grote vreze of alles wel een beetje heel in Holland zou aankomenx85

Maar goed, we waren ingecheckt en het was tijd voor een bakkie. Na nog wat slenteren langs de winkeltjes en het uitgeven van de laatste muntjes stapten we in de Boeiing 747 van KLM (nogmaals sorry mamx85) voor een behoorlijk kortere terugreis. Er zou nog flink moeten worden doorgewerkt om de resterende verslagen op tijd af te hebben…

We hadden heeeeel erg voor de wind en om daar optimaal van te kunnen profiteren zouden we via Noord-Ierland vliegen, om bijna een uur eerder aan te komen op Schiphol.

Dat was inderdaad zo, maar alle taxix92s hadden teletekst goed in de gaten gehouden en waren al in de aankomsthal present.

Wachtend op de bagage stonden we naast een dame die een wel heel bekend klinkend x93O Jax94 liet horen. x93Komt u soms uit Canada?x94, vroeg ik belangstellend..

Ja hoor, een schot in de roos! Sterker nog ze had jaren in Chatham gewoond. Wat hadden wij in Canada gedaan? Concerten gegeven.. wat leuk! Volgende week komt er ook zoiets in Chatham, zo sprak de dame en haar vriendin zou er naar toe gaanx85

Nou mevrouw, dan mag u wel bellen want volgens mij was dat afgelopen vrijdag..

Hoe wij dat wisten? x93Wij hebben er gespeeld, en zeg maar tegen uw vriendin dat ze wat gemist heeft!!x94

Vrolijk lachend visten we de koffers van de band, wonderlijk genoeg waren ze er nog allemaal ook..

Na nog een afscheidsbakkie op Schiphol besloten we ons in de file te storten. Buiten regende het en het was koud, maar nog nagenietend van al onze belevenissen hadden we er weinig last van…

Wonderlijk genoeg bleken onze afhalers nog beter te weten wat we hadden beleefd dan wijzelf en we werden dan ook volop gecorrigeerd!? Blijkbaar waren de verhalen goed gelezen en had men een goed idee van wat er zoal in onze Take Five Tour was gebeurdx85

Terug in Nederland betekent in dit geval ook het einde van de dagelijkse opsomming van het wel en wee van de Hi-Fivers. Het was ontzettend leuk om al uw reacties en commentaren, in welke vorm dan ook, te krijgen. De eerste gang bij thuiskomst was, bij bijna iedereen, altijd naar de computer om te kijken of er nog reacties waren en die waren er… onverwachts veel zelfs, ontzettend bedankt daarvoor!!

De weblog blijft nog wel een poosje open en daarna zullen de verhalen, met fotox92s in het x93oud nieuwsx94 archief op onze site zichtbaar blijven. Uiteraard kunt u uw eventuele reactie hierna altijd in ons gastenboek kwijt.

Namens Hi-Five en de dames nogmaals hartelijk dank voor alle reacties en hopelijk tot ziens op onze website, of op xe9xe9n van onze concerten!